بایگانی دسته‌ها: بیانیه

خجسته باد پنجاه‌مین سالگرد تأسیس کنفدراسیون

خجسته باد پنجاه‌مین سالگرد تأسیس کنفدراسیون دانش‌جویان و محصلین ایرانی در خارج از کشور

 دی ماه امسال مصادف است با پنجاه‌مین سالگرد تأسیس کنفدراسیون دانش‌جویان و محصلین ایرانی در خارج از کشور. یکی از درخشان­ترین سنگرهای نبردِ جنبش پرافتخار دانش‌جویی ایران علیه تمامیّت دیکتاتوری، ارتجاع و امپریالیسم. تجربه­ای منحصربه فرد از یک سازمان دانش‌جویی پیش‌گام که نه تنها به مدت دو دهه فریاد مبارزه­ ی مردم ایران را به گوش جهان رساند بلکه از مرزهای جغرافیای سیاسی کشور خود فراتر رفته و در صحنه ­ی بین­المللی نیز نقشی پیشرو و بس مهم در مبارزه علیه‌ی امپریالیسم و سرمایه بر عهده گرفت و همچنین منشاء عروج و برآمدن نسل نوینی از انقلابیون کمونیست و رهبران جنبش انقلابی و کمونیستی ایران شد.

کنفدراسیون در سال­های آغازین دهه­ ی 40 از دل مبارزات آشتی­ ناپذیر جنبش دانش‌جویی ایران علیه دیکتاتوری آریامهری بر آمد. خفقان و سرکوب سیاسیِ به خواندن ادامه دهید

Advertisements

شورا و گروه پروسه

قدردانی از زحمات رفقای «گروه پروسه» در دوران همکاری در «شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران»

«شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران» در پیِ تجربه ی مبارزاتیِ نسل جوان دهه ی 80 و در جهت پاسخ به ضرورت های پیشِ روی جنبش دانشجویی، جوانان و فعالین انقلابی و کمونیست بوجود آمد؛ و با تلاش برای فائق آمدن به رخوت و بی عملیِ رایج در جنبش، دوران فعالیت خود را تا امروز ادامه داده است. در طی کردنِ این مسیرِ دشوار، روشن کردنِ تمایزاتِ نظری میانِ فعالینِ جنبش و تقویت امرِ اتحاد بر فراز این روشنی، از دغدغه های اصلیِ رفقای شورا بوده و هست.

در پیِ جدایی رفقای «گروه پروسه» از این اتحادِ سیاسی – تشکیلاتی، «شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران» خود را موظف می داند که این جداییِ سیاسی را اعلام نموده و همچنین تلاش ما این خواهد بود که دلایلِ سیاسی این اتحاد در غالبِ شورا و چرایی این جدایی را در اختیارِ جنبش قرار دهیم. این تلاش در جهت پاسخگویی به ضرورتِ تشکل یابیِ جوانان و دانشجویانِ رادیکال خواهد بود و در راستای درس گیری و جمعبندی از تجارب اتحاد و جداییِ فعالینِ سابق دانشگاه و خارج از دانشگاهی خواهد بود که امیدواریم بتوانیم به چنین دستاوردی برسیم.

«شورای دانشجویان و جوانانِ چپ ایران» برای رفقای «گروه پروسه» آرزوی موفقیت های انقلابی را در عرصه ی مبارزه ی طبقاتی دارد و امیدواریم که در امرِ سازماندهی و تشکل یابیِ نسلِ جدید انقلابیون فعال و همراه باشیم.

از نظرِ ما مساله ی اصلی در امرِ اتحاد و جدایی، پیگیریِ یک مبارزه ی خطیِ سالم و رفیقانه است که مسلماً ریشه در گرایشاتِ خطی و سیاسی دارد. از این رو است که رفقای متشکل در «شورای دانشجویان و جوانانِ چپ ایران» عزم انقلابیِ خود را جزم کرده اند تا با وجودِ مشکلاتِ موجود و پراکنده گی های رایج در جنبش، برای تحقق بخشیدن به آرمان های انقلاب و پاسخگویی به امرِ تشکل یابی جوانان به مبارزه ادامه دهند.

به امید موفقیت های انقلابی

شورای دانشجویان و جوانِ چپ ایران
9/12/2012

اعلامِ جداییِ گروهِ پروسه از «شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران»

همواره هم گرایی و تلاش برایِ وحدتِ نظری و عملی، مقوله ای  موردِ توجهِ نیروها و جریان هایِ سیاسیِ چپ‌گرا در ایران بوده و تجربه هایِ مختلفی نیز به صورتِ تاریخی پشتِ سر گذاشته شده. گروهِ پروسه هم با توجه به تجربه هایی که به اَشکالِ مختلف داشته است یکی از مهمترین اهدافِ خود را تلاش برایِ ایجادِ موقعیتی جهتِ شکل گیریِ قطبی از نیروهایِ رادیکالِ سوسیالیستی قرار داده و در این جهت به سهمِ خود تلاش هایی کرده است.

 در همین راستا بود که با همراهیِ نیروها و جریان هایی که در جنبش حضور داشتند و همچون ما بخشی از نسلِ جوان را نمایندگی می کردند، تلاشی آغاز شد و در نهایت به شکلِ یک «شورا» خود را تحقق بخشید. بعد از گذشتِ تقریباً دو سال از شکل گیری آن، به این نتیجه رسیدیم که با لحاظِ مجموعه ی شرایط  و با بسنده کردن به ترکیبِ کنونیِ نیروهایِ معدود حاضر در «شورا» و با توجه به متحقق نشدنِ هدفِ گسترشِ شورا )در بیانیه ی اعلامِ موجودیت (نمی توانیم افقِ روشنی را تصور کنیم.  همچنین در مراحلِ مختلف، اختلافِ درک‌هایی بر سرِ چگونگیِ پیگیریِ اهدافمان ایجاد شد که ادامه ی همکاری در این پروژه را برایمان نامطلوب کرد. ما ضمنِ احترام به اعضایِ تشکیل دهنده ی شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران و با اعلامِ قبلیِ نظرهای مان به همگیِ اعضایِ شورا، لازم دیدیم که به مخاطبان و همراهانِ خودمان از این طریق اعلام کنیم که وضعیت کنونی را برای مشارکتِ خودمان مناسب نمی دانیم و به همراهی و ادامه ی همکاریِ خودمان با شورا پایان میدهیم. امیدواریم در فرصت و مرحل های دیگر بتوانیم فعالیتِ جدیدی را با اعضایِ محترم «شورا» آغاز کنیم.

به امیدِ فردایی بهتر.

گروهِ پروسه
اول دسامبر 2012

پیام شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران به کارگران مبارز توگو در ترکیه

«متن این بیانیه به زبان ترکی»

پیام شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران به کارگران مبارز توگو در ترکیه:

شورای جوانان و دانشجویان چپ ایران، از اردیبهشت تا کنون مبارزات کارگران کارخانه کفش توگو در ترکیه را مسئولانه پیگیری کرده و به مقاومت این کارگران درود میفرستد.

۳۵ تن از کارگران کارخانه توگو در آنکارا، پایتخت ترکیه به دلیل تشکیل سندیکا در محل کارخانه از کار اخراج شده اند و علیرغم فشارهای گوناگون، از جمله ۳ بار دستگیر شدن، مقاومتی که جلوی کارخانه ادامه می‌دهد، روز به روز گسترده تر میشود.

کارگران مقاوم، از ابتدای این مبارزه از طرف دانشجویان و احزاب چپ و کمونیست و انقلابی این کشور حمایت شده و و محل اعتصاب را به مکانی برای جدل و بحث بر سر راه­های اساسی مبارزه و رهایی تمامی کارگران و زحمت­کشان به خواندن ادامه دهید


سرِ خط

مستحکم باد

اتحاد انترناسیونالیستی خلق های

ایران و افغانستان

در میان سیاهه ای از اخبار اخیر؛ سرکوب افغانستانی های ساکن ایران توسط دولت جمهوری اسلامی بیش از همه جلب نظر می کند. سوال اساسی این است که چگونه باید با این مساله روبرو شد؟ یا از چه منظری به آن نگریست؟ برخلاف انواع تفاسیر محدود و یک جانبه و تک بعدیِ حقوق بشری که در مواردی باعث بروز شووینیسم و هیستریِ کمونیسم ستیز برخی از لیبرال های وطنی شد (1)، می توان از زاویه ای کمونیستی و انقلابی از دو منظر به این مساله نگریست:

افغانستانی های ساکن ایران که از سی سال پیش و به دنبال شعله ور شدن آتش جنگ های داخلی که با تجاوز و مشارکت و حمایت امپریالیست ها و متحدین شان همراه بود از کشور خود گریختند و به ایران آمدند، از ابتدا به خواندن ادامه دهید


فراخوان به تجمع اعتراضی در برابر سفارت جمهوری اسلامی

فراخوان به تجمع اعتراضی در برابر سفارت جمهوری اسلامی در حمایت از «حقوق شهروندان افغانستانی ساکن در ایران»

شنبه 14 جولای 2012 ساعت 15 تا 17

 

بگذارید این وطن رویایی باشد که رویاپروران در رویای

خویش داشته­اند

بگذارید سرزمین بزرگ و پرتوان عشق شود

سرزمینی که در آن، نه شاهان بتوانند بی اعتنایی نشان دهند نه

ستمگران اسبابچینی کنند

تا هر انسانی را، آن که برتر از اوست از پا درآورد.

این وطن هرگز برای من وطن نبود. (لنگستون هیوز، ترجمه احمد شاملو)

چندی است که رژیم فاشیستی جمهوری اسلامی به اشکال گوناگون و با بهانه­های واهی به اقدامات سرکوبگرانه و نژادپرستانه­ای علیه افغانستانی­های ساکن شهرهای مختلف ایران دست زده است. یک روز ممنوعیت ورود به اماکن تفریحی و پارک­ها، یک روز حمله به محل سکونت ایشان و شکنجه و توهین و آزار و به آتش کشیدن به خواندن ادامه دهید


بیانیه­‌ی شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران پیرامون سرکوب شهروندان افغانستانی ساکن ایران

مستحکم باد پیوند خلق­‌های افغانستان و ایران

علیه رژیم جمهوری اسلامی، امپریالیسم و سرمایه­‌داری!!!!

چندی است که رژیم فاشیستی جمهوری اسلامی به اشکال گوناگون و با بهانه­‌های واهی به اقدامات سرکوبگرانه و نژادپرستانه­‌ای علیه افغانستانی­‌های ساکن شهرهای مختلف ایران دست زده است. یک روز ممنوعیت ورود به اماکن تفریحی و پارک­ها، یک روز حمله به محل سکونت ایشان و شکنجه و توهین و آزار و به آتش کشیدن خانه­‌های­شان، یک روز ممنوعیت فروش مواد خوراکی و نیازهای اولیه­‌ی زندگی و غیره. شناعت و پلیدی چنین اقدامات شرم­آور و تهوع­‌آوری البته برازنده و در شأن رژیمِ فاشیستی و ضدبشری حاکم بر ایران است و یادآور نسل کشی یهودیان توسط نازیسم هیتلری، آپارتاید ضد سیاه پوستان در آفریقای جنوبی و ایالات متحده­‌ی آمریکا و نژادپرستی صهیونیستی است.

از اوایل دهه‌­ی 50 خورشیدی و به­‌ویژه پس از اشغال افغانستان توسط ارتش شوروی و آغاز جنگ داخلی در این کشور، چندین میلیون جنگ­‌زده­‌ی افغانستانی به شهرهای مرزی و شرقی ایران پناه آوردند. فقر، بیماری، گرسنگی، فلاکت و آواره­گی مشخصات اصلی وضعیت آنان در ایران بود. اکثریت مطلق به خواندن ادامه دهید


دستگیریِ فریبرز رئیس‌دانا و افزایش فشار بر فعالینِ جنبشِ کارگری

دست‌گیریِ فریبرز رئیس‌دانا و افزایش فشار بر فعالینِ جنبشِ کارگری

رژیمِ جمهوری اسلامی دکتر فریبرز رئیس‌دانا عضوِ کانونِ نویسنده‌گانِ ایران، اقتصاددانِ رادیکال و صاحب­نظر در مسائل کارگری را بازداشت نمود و برای گذراندنِ دوران حبس، به بند۳۵۰ زندان اوين منتقل کرد. این اقدامِ رژیم، درست بعد از مصاحبه و انتقادِ شدیدِ وی به سیاستِ هدف­مندیِ یارانه­ها و اجرایِ فازِ دومِ آن توسطِ دولت صورت گرفت. در حُکمِ صادره برای رئیس دانا اتهام­هایی مطرح شده که بخشی از آن­ها برای تمامِ محکومینِ سیاسی مشترک است مانند: مصاحبه با رسانه‌های بی­گانه، اما وی به اتهاماتِ دیگری نیز محکوم شده است از جمله «متهم­کردنِ جمهوری اسلامی به آزار، تجاوز و شکنجه­ی زندانيان و فرمايشی قلم­داد کردنِ دادگاه‌های جمهوری اسلامی»!

جمهوری اسلامی در شرایطی به دست‌گیریِ رئیس‌دانا و برخی از فعالینِ سیاسیِ گمنام دست زده است که روزهای سختی را پشتِ سر می­گذراند. از سویی در بحرانِ به خواندن ادامه دهید


بیانیه یِ اولِ ماهِ مِی

بیانیه‌یِ شورایِ دانش‌جویان و جوانانِ چپِ ایران درباره‌یِ اولِ ماهِ مِی، روزِ جهانیِ کارگر

بیانیه‌ی اول ماه می (فارسی)
بیانیه‌ی اول ماه می (به زبان انگلیسی)
بیانیه‌ی اول ماه می (به زبان فرانسه)
بیانیه‌ی اول ماه می (به زبان ترکی)
 
 

«پرولتاریا چیزی جز زنجیرهای‌اش برای از دست دادن ندارد؛ اما جهانی برای فتح دارد»

هم اکنون طبقه­یِ کارگر و زحمت­کشانِ جامعه­ی ایران همانندِ تمامیِ سی‌وچندسالِ حیاتِ تبه­کارانه­یِ رژیمِ اسلامی زیرِ سرنیزه­یِ استبداد و سرکوبِ تمام‌عیارِ سیاسی، فقر و فلاکتِ دَم‌افزون و ویران­کننده­یِ اقتصادی و معیشتی، ارتجاعِ فرهنگی و خرافه­یِ مذهبی و در یک کلام: تحتِ انقیادِ سرپنجه­یِ خونینِ رژیمِ جهل و سرمایه­یِ اسلامی به سر می­برند. حکومتِ اسلامیِ خمینی و سیاست­هایِ اقتصادیِ غارت­گرانه­ و نئولیبرالیِ دولتِ­ فعلی و دولت­هایِ «سازنده‌گی» و «اصلاحات» هر کدام با شعاری و به سهمِ خود، جهنمی از فقر و گرسنه‌گی و تورم، از بی­کاری و اعتیاد و فحشاء، از ناامنی و بی­آینده‌گی و یأس را برایِ اکثریتِ مردمِ ایران به­ویژه کارگران و زحمت­کشان به بار آورده است. از سویی ماهیتِ واقعیِ رژیم اسلامی و مکانیزم برسازنده و بازتولیدکننده­یِ آن، یعنی سرکوبِ مطلقِ سیاسی از پسِ جنبشِ سالِ ۸۸ بارِ دیگر خود را به رخ کشید و  به خواندن ادامه دهید


یادداشتی کوتاه بر ۱۰۲ سال مبارزه‌‌ی جسورانه‌ی زنان در ۸ مارس

 به صد و دومین سال­روز اعلام هشت مارس به عنوان روز جهانی زن، که با پیشنهاد کلارا زتکین صورت گرفت، رسیدیم. این سنگری است که با مبارزه­ی زنان کارگر در کارخانه­ی پارچه بافی نیویورک و به آتش کشیده شدن آن برپا شد و تاکنون با پی‌گیری مبارزات بی­وقفه‌ی زنان چه در ایران و چه در سطح بین­الملل تداوم یافته است.

مبارزات زنان ایران در حالی در جریان است که فشارهای حکومتی چه در غالب اِعمال قوانین رسمی در زمینه­ی حجابِ اجباری و نقش حقوقی فرودست زنان در خانواده و نیز ایجاد محدودیت­های متعدد در زمینه­ی اشتغال اعم از عدم استخدام زنان در بعضی مشاغل دولتی، دور‌ کاری، حذف زنان از بعضی از رشته­های دانشگاهی و سهمیه­بندی جنسیتی دانشگاه­ها و چه در شکل تبلیغ و ترویج ارزش‌های ضد زن در سطح جامعه با توسل به احکام و قوانین دینی هر لحظه بیشتر شده و ماهیتی ارتجاعی­تر از پیش به خود می‌گیرد. ارتجاعی­تر از آن‌رو که جمهوری اسلامی همواره در مورد مسأله زن نگاهی متحجر داشته است، اگرچه چند صباحی است بخش­هایی رانده شده از خان قدرت موسوم به اصلاح­طلبان سعی در تحریف تاریخ  و نیز به انحراف کشیدن جنبش زنان (به شکل ایجاد فمنیسم اسلامی و کمپین یک میلیون امضاء و …) دارند. اما حافظه­ی تاریخی مردم که شاهدان زنده­ی روزهای «طلایی» آنان و دوران دهشت و تباهی‌شان بودند، رد مدعای آنان است.

ارتجاع جمهوری اسلامی در مورد مسأله‌ی زنان و دخترانِ جوان همواره حدّتی انکار‌ناپذیر داشته و دارد. چرا که حضور نسلِ نوینی‌ست به خواندن ادامه دهید


بیانیه به مناسبتِ ۱۶ آذر، روزِ دانشجو

بیانیه‌یِ «شورای دانش‌جویان و جوانانِ چپِ ایران» به مناسبتِ ۱۶ آذر، روزِ دانش‌جو

شانزده آذر امسال در شرایطی فرا می رسد که جنبش جوانان و دانشجویان در بخش های وسیعی از دنیا قلب تپنده مبارزات مردم جهان است. از وال استریت در آمریکا تا التحریر در مصر دانشجویان و جوانان خشمگین رادیکال ترین مبارزین میادین و خیابان ها هستند. اعتراض به سرمایه داری در کشورهای امپریالیستی با مبارزات مردم در کشورهای تحت سلطه گره خورده و بسیاری از دانشگاه ها در این کشورها تبدیل به میدان نبرد شده است. این پیوند مبارزاتی حکایت از دخالت گری جوانان و دانشجویانی دارد که مبارزات خود را ارتقا داده و در تغییر جهان نقش بازی می کنند. ابتکار عمل های این دانشجویان در کوران مبارزه ی حاد طبقاتی در گوشه و کنار دنیا راه گشا و الگوی ارزشمندی برای مبارزات مردم ستمدیده جهان است.

امسال ۱۶ آذر در شرایطی فرا می رسد كه مبارزات محدود و پراكنده در دانشگاه ها به نسبت سال های گذشته، مانند  اعتراضات دانشجویی سه ماهه ی اخیر در زنجان، مازندران، شهركرد، ورامين، يزد، پلی تكنيك، خواجه نصير و علم و صنعت ادامه دارد. علیرغم اینکه جنبش دانشجویی با افت سیاسی روبرو شده، حرارت آتش زیر خاکستر آن  برای دوست و دشمن به راحتی احساس می شود. جنبش دانشجويی شرايط متفاوتی را به نسبت سال های قبل تجربه می کند و نمودی از حضور و فعالیت نسلِ قبلی فعالان چپ در دانشگاه مشاهده نمی شود. نسل جوان تری وارد دانشگاه شده اند که گویی رابطه ای با تجربه ی نسل قبل از خود که مراسمات ۱۶ آذر سرخ را برپا می داشتند ندارند. انتظاری در دل فعالین و نیروها و جوانانِ تازه وارد و رادیکال است و چشم به راه دیدن موج نویی هستند. همه پرسش گر و در تکاپوی شناساییِ راز این آرامش ظاهری هستند.

سئوال اساسی پیش پای فعالین جنبش دانشجویی اینست؛ چرا آتش جنبش دانشجویی شعله نمی کشد؟ چرا در شرایطی که با اوضاعی نوین در سطح  جهانی روبرو هستیم، جنبش دانشجویی ایران ساکت مانده است؟

از جوانب گوناگونی می توان به این سئوال پرداخت اما پاسخ کلیدی را باید در ضعف فاکتور ذهنی جستجو کرد. منظور از فاکتور ذهنی حضور فعال نیروهای انقلابی و کمونیست در جنبش دانشجویی ایران است. تاریخاَ هر زمان جنبش کمونیستی نسبتا قدرتمندی موجود بوده، جنبش دانشجویی تحت تاثیر آن انرژی خلاقه اش شکوفا شده و نقش سیاسی پیشرویی در جامعه ایفا کرده است. هرچند خصوصیات جنبش دانشجویی خاص خودش است و باید حیات سیاسی آن را مستقل از سایر جنبش های اجتماعی بررسی کرد اما به هر حال ما امروز باید نگاه کنیم در جنبش دانشجویی چه داریم و چه نداریم. از آن چه داریم کدام ها می توانند مبارزه ی ما را ارتقا دهند و کدام ها نقش مانع را بازی می کنند و باید موانع را در حد توان از پیش پا برداشت. بدون تلاش برای حل این ضعف اساسی نه جنبش دانشجویی از وضعیت کنونی خارج خواهد شد و نه جامعه شانس آن را خواهد یافت که شاهد تغییرات اساسی و رادیکال باشد. اوضاع عینی در سراسر جهان برای انقلاب مساعد است، بدون شک دیر یا زود نیز جنبش دانشجویی ایران دوباره اوج خواهد گرفت اما بدون جنبش کمونیستی این مقاومت عادلانه به جنبشی آگاهانه برای انقلاب بدل نخواهد شد. طرح شعارهای مشخص، امکان برپایی اعتراضات هدف مند و … نیاز به چنین دید و افقی از مبارزه دارد.

آن چه که بطور عمده اجازه نمی دهد جنبش دانشجویی به میدان بیاید، موضوع فقدان افق و آرمان رهایی بخش و روشن است. این دقیقاً مشکلی است که مبارزات مردم از خاورمیانه و شمال آفریقا تا اروپا و آمریکا با آن روبرو هستند. بویژه در شرایطی که مدام بر پییچیدگی صحنه سیاسی افزوده می شود، حضور قطبی کمونیستی برای تشخیص درست از نادرست و دوست از دشمن از اهمیت حیاتی برخوردار است. در غیر این صورت جنبش های مردمی بر مبنای تضادهای میان جناح های مختلف حاکمان مرتجع جهان (از بنیادگرایان مذهبی تا قدرت های امپریالیستی)  قطب بندی می شوند و انرژی شان به هرز می رود.

«شورای جوانان و دانشجویان چپ» در تلاش برای شکل گیری و تقویت این قطبِ انقلابی است. ما به سهم خود تلاش می کنیم تا افق و آرمان رهایی بخش را با جنبش دانشجویی پیوند زنیم. افق و آرمانی که در پرتو جمع بندی های علمی انتقادی از تجارب مثبت و منفی انقلاب های کمونیستی تر و تازه شده اند. تنها با پیوند میان این دو جنبش است که می توان راه را برای پیشروی های بزرگ گشود و جنبش توده ای انقلابی، سیاسی، رزمنده ای علیه رژیم جمهوری اسلامی در دانشگاه های کشور بوجود آورد. از همه ی رفقای دانشجو می خواهیم که آستین ها را بالا زنند، ما را یاری دهند تا با هم فکری و مبارزه ی مشترک طرحی نو در اندازیم.

۱۶ آذر ۱۳۹۰


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: